Βουνό ανόητου: Blogging για την Κίνα

Ερώτηση: Εάν μπορείτε να σχολιάσετε τις διαφορές μεταξύ των κινεζικών και αμερικανικών εκπαιδευτικών συστημάτων που θα ήταν μεγάλα. Εάν όχι, από την εμπειρία σας που λειτουργεί με τους αμερικανικούς σπουδαστές και τους κινεζικούς σπουδαστές, τι είναι μερικά από τα πράγματα που ξεχωρίζουν σε σας ως πολύ διαφορετικά; Τι θα μπορούσαν οι κινεζικοί σπουδαστές να μάθουν από τα αμερικανικά αντίστοιχά τους και τι θα μπορούσαν οι αμερικανικοί σπουδαστές να μάθουν από τους κινέζους ομόλογους τους;

Ο Δρ Pendarvis: Τυχερός για σας ξέρω πολύ λίγα για το κινεζικό εκπαιδευτικό σύστημα, και έτσι δεν θα πάω τόσο πολύ την απάντηση σε αυτής της ερώτησης! Μπορώ μόνο να μιλήσω για τους λίγους κινεζικούς σπουδαστές που έχω εργαστεί με. Ενδιαφέρθηκαν ΟΛΟΙ πιό διανοητικοί και για τις ιδέες από τους περισσότερους αμερικανικούς σπουδαστές που έχω διδάξει. Ήταν επίσης πιό πλήρεις σεβασμού άλλοι των ιδεών, συμπεριλαμβανομένων των καθηγητών. Οποιοσδήποτε οι ιδιωτικές σκέψεις τους, υπέβαλαν με συνέπεια τις ερωτήσεις παρά την απομάκρυνση άλλες των ιδεών χωρίς δόσιμο τους πολλής σκέψης. Ένα πράγμα που απόλαυσα ειδικά για τη συνεργασία με τους κινεζικούς απόφοιτοι φοιτητές ήταν ότι φάνηκαν να φροντίζουν για τις ιδέες και μόλις αισθάνθηκαν άνετοι ήταν άμεσος για αυτό που θέλησαν να ξέρουν ή με θέλησαν για να ξέρουν. (έπασχα από το στερεότυπο της σκέψης ότι Ασιάτες ήταν απίθανο να πουν τι σήμαναν.) Αν και δεν ήταν ποτέ αγενείς σε με, οι σπουδαστές μου είπαν πότε δεν είδαν το σημείο μου ή δεν συμφώνησαν με το. Η εμπειρία μου είναι έτσι περιορισμένη, εντούτοις, ότι δεν ξέρω εάν αυτοί οι σπουδαστές ήταν χαρακτηριστικοί άλλων κινεζικών σπουδαστών. Μπορείτε να υποθέσετε ότι τι επιθυμώ πολλοί από τους αμερικανικούς σπουδαστές μου θα εμάθαιναν από τους κινεζικούς σπουδαστές μου είναι σεβασμός και ενδιαφέρον για άλλοι τις ιδέες. Όσον αφορά τους λίγους κινεζικούς σπουδαστές που έχω εργαστεί με, δεν μπορώ να πω τι μπόρεσαν να μάθουν από τα αμερικανικά αντίστοιχά τους. Ξέρω ότι συνήθως οι δάσκαλοι λένε ότι οι ασιατικοί σπουδαστές δεν συμμετέχουν ενεργά στις συζητήσεις κατηγορίας ή είναι απρόθυμοι να διαφωνήσουν με τους καθηγητές τους. Ένας ιαπωνικός σπουδαστής Ι έχω-και είχα μόνο την ιαπωνική σπουδαστής-τακτοποίηση δύο αυτό το στερεότυπο. Ήταν πολύ παρακαμπτήριος στη διαφωνία με με, αλλά μου έδωσε τα συνθήματα έτσι ώστε να μπορούμε να μιλήσουμε για το. Αισθάνομαι τον ανήσυχο ακόμη και σχολιασμό αυτό επειδή η εμπειρία μου είναι πάρα πολύ περιορισμένη.

Ερώτηση: Οι περισσότεροι κινεζικοί σπουδαστές παραπονιούνται για τον υπερβολικό χρόνο που ξοδεύεται στο σχολείο και είναι αρκετά ζηλόφθονοι των αμερικανικών αντίστοιχών τους. Εντούτοις, ελλείψει των καλύτερων μεθόδων, ο χρόνος στο στόχο μπορεί να είναι καλός προάγγελος της εκμάθησης της έκβασης. Κατά την άποψή σας, μέχρι ποιό σημείο ο σχολικός χρόνος πειράζει; Υπάρχει μια ισορροπία κάπου;
Η ισορροπία είναι το κλειδί. Πώς τα παιδιά χρησιμοποιούν το χρόνο τους; Πολλοί γονείς των ταλαντούχων παιδιών δεν επιτρέπουν την τηλεόραση ή δεν περιορίζουν το χρόνο τα παιδιά που τους έχουν την άδεια για να τον προσέξουν. Ο ελεύθερος χρόνος να παίξει με άλλα παιδιά είναι ουσιαστικός επειδή το παιχνίδι των παιδιών επιτρέπει σε τα για να χρησιμοποιήσει τη φαντασία τους. Χρόνος για τη σωματική δραστηριότητα, επίσης, και για την ύπαρξη με την οικογένεια. Σκέφτομαι ότι η σχολική ημέρα είναι εδώ περίπου πολύ αρκετός-εάν σκεφτόμαστε μια οκτώ ωρών ημέρα είναι ένας καλός φόρτος εργασίας για τους ενηλίκους, να μην θελήσουμε να υπερβούμε αυτόν για το χρόνο στο σχολείο για τα παιδιά. Τώρα, σκέφτομαι ότι εδώ είναι στο σχολείο περίπου 7 ώρες. Μια ώρα ή δύο για την εργασία (κατά μέσον όρο) είναι σημαντική, επίσης, κατά τη γνώμη μου. Περισσότεροι για τα παλαιότερα παιδιά που ελπίζουν να ακολουθήσουν τα πολύ ανταγωνιστικά και απαιτητικά ακαδημαϊκά προγράμματα. Αλλά, ενδεχομένως, εκείνα τα παιδιά θα δουν επίσης την εργασία ως εν μέρει παιχνίδι!

Πρέπει να αναγνωρίσω ότι μισώ την ιδέα του καθ' όλη τη διάρκεια του χρόνου σχολείου επειδή εγώ εκτιμημένες θερινές διακοπές τόσο πολύ ως παιδί! Συμπαθώ τις κατηγορίες θερινού εμπλουτισμού, που προσφέρουν την τέχνη, τη μουσική, το χορό, την αστρονομία, κ.λπ. ως τμήμα του προγράμματος διακοπών ενός σχολείου, εν τούτοις. Σε με, τέτοια προγράμματα προσφέρουν έναν καλό συμβιβασμό μεταξύ του καθ' όλη τη διάρκεια του χρόνου σχολείου και της εννέα ή δέκα μηνών εκπαίδευσης.

Ερώτηση: Συχνά παρατηρείται ότι τα κινέζικα ή άλλοι γονείς ωθούν τα παιδιά τους μάλλον σκληρά ακαδημαϊκά. Κάποιο αμερικανικό συνοφρύωμα γονέων επάνω σε εκείνη την πρακτική και λέει ότι δεν δίνουν σε αυτούς τους σπουδαστές «μια ζωή». Τα κινεζικά παιδιά μερικές φορές επίσης λένε ότι οι γονείς τους τα αναγκάζουν για να πάνε στα πράγματα όπως τα μαθήματα πιάνων και τα κινεζικά σχολεία ενώ οι αμερικανικοί συνομήληκοί τους απολαμβάνουν τον αθλητισμό και έχουν τη διασκέδαση. Τι θα ελέγατε σε αυτούς τους κινεζικούς γονείς; Ή παιδιά;

Ο Δρ Pendarvis: Πάλι, η ισορροπία φαίνεται να είναι το κλειδί. Οι γονείς των σπουδαστών που κάνουν το καλύτερο στο σχολείο κάνουν ποιοι κινεζικοί γονείς κάνουν. Λυπάμαι να πω ότι μπορώ ανακριβώς, αλλά φαίνεται σε με ότι έχω διαβάσει ότι δεύτερης γενεάς ασιατικός-αμερικανικοί σπουδαστές να κάνω λιγότερο καλά από πρώτης γενιάς. Εάν θυμάμαι σωστά, αυτό το χαμηλότερο επίτευγμα αποδόθηκε στις μεταβαλλόμενες οικογενειακές συνήθειες. Δεδομένου ότι η οικογένεια υιοθέτησε τις αμερικανικές συνήθειες, το επίτευγμα των παιδιών μειώθηκε. Δεν μπορώ θλιβερός να πω ότι δεν μπορώ να θυμηθώ όπου διάβασα αυτό έτσι δεν μπορώ να πω εάν είναι μια έγκυρη αξίωση. Συνεργάζομαι με έναν γονέα αμέσως, μια μητέρα που είναι από τη Σρι Λάνκα. Έχει δουλεψει τόσο σκληρά για να βοηθήσει το αγόρι της να εκπληρώσει τη δυνατότητά του και για να πάρει την καλύτερη εκπαίδευση για τον. Εντούτοις, τον βρίσκει, ως έφηβο, που αντιστέκεται στις προσπάθειές της να τον πάρει για να μελετήσει σκληρά και να κάνει το καλύτερό του. Πάρα πολύ εύκολα ικανοποιεί επειδή χωρίς προσπάθεια πολύ σκληρά αυτός μπορεί να κάνει καλύτερα από τους λόρδους του. Εν τούτοις, επειδή θα επιθυμούσε να πάει σε MIT ή Carnegie Mellon, ξέρει πόσο ουσιαστικό είναι ότι υπερέχει αρκετά πέρα από αυτό που οι φυσικές κλίσεις του στη μελέτη θα του επέτρεπαν. Έχει την αφθονία των ευκαιριών για τη διασκέδαση, αλλά έχει περισσότερες απαιτήσεις σε τον από τη μητέρα και τον πατέρα του από οι φίλοι του. Συμμερίζομαι την, και σκέφτομαι ότι κάνει το σωστό πράγμα. Έχει πολλές ευκαιρίες για τη διασκέδαση.

Ερώτηση: Από την προοπτική σας όπως ένας ταλαντούχος καθηγητής εκπαίδευσης, εσείς να αισθανθεί ότι ένα δύο διαδρομών σύστημα γυμνασίου (που υποβάλλει τους ταλαντούχους ή υψηλός-επιτυγχάνοντας σπουδαστές κάτι σαν ένα βασικό γυμνάσιο) είναι ευεργετικότερο ή καταστρεπτικότερο στο γενικό εκπαιδευτικό σύστημα; Θα έπρεπε οι ΗΠΑ να έχουν τα πρόσθετα γυμνάσια που εξυπηρετούν στα υψηλά ολοκληρωτές, ή πρέπει αυτοί να κρατηθούν με το γενικό πληθυσμό σπουδαστών; Ποια είναι τα καταστρεπτικότερα αποτελέσματα των σπουδαστών που βαθμολογούν από τα χαμηλότερα γυμνάσια σειρών στην Κίνα;

Η έρευνα σαφώς δείχνει ότι προηγμένοι υψηλός-επιτυγχάνοντας σπουδαστές βοήθειας κατηγοριών για να μάθουν περισσότερο απ' ό, τι κάνουν στις ομοιογενείς κατηγορίες. Η έρευνα επίσης σαφώς δείχνει ότι η κίνηση των υψηλός-επιτυγχάνοντας σπουδαστών μέσω του σχολείου γρηγορότερα από άλλους σπουδαστές τους βοηθά να μάθουν περισσότερο από εάν δεν επιταχύνονται. Τα καταστρεπτικά αποτελέσματα σε άλλους σπουδαστές, μετά από να πάρουν τα κορυφαία 2 το 10% έξω και να βάλουν τους μέσα προηγμένες κατηγορίες, δεν έχουν καταδειχθεί σαφώς μέσω της έρευνας, αν και τέτοια αποτελέσματα δίνονται συχνά ως λόγος για τα υψηλά ολοκληρωτές εδώ στις ΗΠΑ. Αφ' ενός, οι θεραπευτικές κατηγορίες για low-achievers έχουν αποδειχθεί για να έχουν τα καταστρεπτικά αποτελέσματα στους σπουδαστές που τοποθετούνται σε τα. Η λήψη του κορυφαίου μισού των σπουδαστών μακριά να είναι όπως τη δημιουργία μιας θεραπευτικής κατηγορίας για το κατώτατο μισό. Φαίνεται σε με ότι αυτός θα παρουσίαζε καταστρεπτικά αποτελέσματα, αλλά δεν ξέρω την έρευνα για αυτό επειδή δεν το κάνουμε πολύς εδώ άλλο. Σκέφτομαι τις προηγμένες κατηγορίες, προηγμένα σχολεία μέσα στα σχολεία, και ακόμη και τα προηγμένα γυμνάσια (όπως τα βασικά σχολεία εάν καταλαβαίνω την έννοια σωστά) είναι καλές ιδέες. Φυσικά σε ένα άδικο οικονομικό σύστημα, όπως δικοί μας, τα οφέλη τέτοιων κατηγοριών και τα σχολεία πηγαίνουν δυσανάλογα στους σπουδαστές από τις μέσες και αριστοκρατικές κοινωνικοοικονομικές οικογένειες. Πρέπει να υπάρξουν συμφωνημένες προσπάθειες να προσδιοριστούν και να αναπτυχθούν οι δυνατότητες των φτωχών παιδιών. Τα σχολεία μας για τα φτωχότερα παιδιά παρέχουν μόνο μια στοιχειώδη εκπαίδευση. Δεν ξέρω πώς αυτά τα σχολεία συγκρίνουν με τα χαμηλότερα γυμνάσια σειρών στην Κίνα. Δεν σκέφτομαι ότι πρέπει να ξοδεψουμε περισσότερα χρήματα στους υψηλός-επιτυγχάνοντας σπουδαστές στο γυμνάσιο από κάνουμε στους χαμηλός-επιτυγχάνοντας σπουδαστές, εντούτοις. Όταν είπα πρέπει να υπάρξουν προηγμένες κατηγορίες και πρόσθετα σχολεία για τα υψηλά ολοκληρωτές, δεν σήμανα αυτού. Πρέπει να χρηματοδοτηθούν σε επίπεδα συγκρίσιμα με άλλα κατηγορίες και σχολεία. Το πρόσθετο κόστος είναι στην κατοχή ακριβώς των πρόσθετων κατηγοριών και των πρόσθετων σχολείων. Θέλω να τονίσω ότι η έρευνα είναι συντριπτική ότι οι υψηλός-επιτυγχάνοντας σπουδαστές ωφελούνται από τις προηγμένες κατηγορίες ή/και την επιτάχυνση. Να μην παράσχει εκείνων πρόκειται να κρατήσει αυτούς τους σπουδαστές πίσω.

Ερώτηση: Μιλώντας για το επίτευγμα σπουδαστών στο δευτεροβάθμιο σύστημα, φάνηκε ότι το σύστημα δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στην Κίνα εκτελεί καλύτερα από το αμερικανικό σύστημα (κρινοντας από τις βαθμολογίες του τεστ). Εντούτοις, η εκπαίδευση αμερικανικών κολλεγίων είναι ακόμα ασύγκριτη στον κόσμο. Είναι αυτό ζήτημα κυρίως ένα χρημάτων/των πόρων ή αυτό έχει περισσότερα που κάνουν με τους βαθύτερους πολιτιστικούς ή δομικούς παράγοντες; Με άλλα λόγια, γιατί εκείνες οι χώρες που επιτυγξάνουν στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση δεν μπορούν να επεκτείνουν την τάση στο επίπεδο κολλεγίων; Για παράδειγμα, γιατί υπάρχουν περισσότεροι Αμερικανοί που κερδίζουν τα βραβεία Νόμπελ εάν ο σπουδαστής αποδίδει averagely κακώς στα Γυμνάσια τους;

Βλέπω αυτήν την επιτυχία όπως πρέπει κάνει με τους πόρους που τίθενται στα κολλέγια και τα πανεπιστήμια αλλά δεν έχω την έρευνα για να υποστηρίξω την άποψή μου. Δεν ξέρω πόσα χρήματα ξοδεύονται σε άλλες χώρες, ίσως είναι συγκρίσιμα. Εδώ, ξοδεύουμε στο Οχάιο, παραδείγματος χάριν, περίπου $9.500 κατά μέσον όρο το χρόνο για κάθε σπουδαστή Κ-12. Ένα πανεπιστήμιο του Οχάιου λέει ότι ξοδεύει στο μέσο όρο για $23.000 για κάθε φοιτητή πανεπιστημίου για το έτος. Αυτό είναι πιθανώς χαρακτηριστικό στις ΗΠΑ (αλλά όχι για τα κορυφαία σχολεία όπως Carnegie Mellon, το Στάνφορντ, το Χάρβαρντ, κ.λπ., τα οποία ξοδεύουν πολύ περισσότερο ανά σπουδαστή.) Δεν ξέρω πώς αυτοί ποσό συγκρίνουν στις οικονομίες άλλων χωρών. Αλλά δεν είναι πιθανώς το κλειδί στην επιτυχία στους δείκτες όπως βραβεία Νόμπελ και σημαντικές ερευνητικές επιτυχίες. Το κλειδί υπάρχει επιχορήγησης χρημάτων, δημόσιας και ιδιωτική, και ερευνητική υποστήριξη για τους καθηγητές που θεωρούνται εξαιρετικοί στη γνώση και τη δημιουργικότητά τους (ειδικά στους τομείς σπουδαιότητας για την επιστήμη και την επιχείρηση.) Τα χρήματα για τις ενημερωμένες εγκαταστάσεις, όπως τα εργαστήρια και οι εγκαταστάσεις υπολογιστών, πρέπει να είναι μέρος της αμερικανικής επιτυχίας. Αλλά η κράτηση των ερευνητικών καθηγητών ευτυχών με στην άδεια σε τους για να διδάξει συνήθως μέσα στο σημαντικό τομέα ενδιαφέροντός τους μπορεί να είναι μέρος της υψηλής ποιότητας στα αμερικανικά πανεπιστήμια. Πραγματικά, μιλώ στην άγνοια σε αυτό το θέμα επειδή είμαι τόσο άγνωστος με τα πανεπιστήμια σε άλλες χώρες.

Δεν υπάρχει αυτήν την περίοδο κανένα σχόλιο που τονίζεται.