Βουνό ανόητου: Blogging για την Κίνα

Αυτός ο συγκινητικός blog είσοδος αναφέρθηκε σε μας από το μακροπρόθεσμο αναγνώστη Bing μΑ Yong. Ευχαριστίες, BMY.

Μετά από να πάρω συνέντευξη από στις πρώτες γραμμές για περισσότερο από 10 ημέρες, έχω δει πάρα πολλή τραγωδία, έχω βεβαιώσει πάρα πολλές αγγιγμένες στιγμές, έχω δει πάρα πολλές τρομακτικοες εικόνες. Αλλά υπάρχει ένα περισσότερο πράγμα που με έχει κινήσει πραγματικά μια απερίγραπτη αίσθηση της θλίψης που αναμιγνύεται με με την υπερηφάνεια: οι αγρότες είδα την εργασία στα ερείπια των σπιτιών τους (σε Pengzhou).

Είδα: στο ναυπηγείο του σπιτιού ενός αγρότη που μειώνεται τώρα στο τούβλο και το αμμοχάλικο, ένα κορίτσι χωρών που σκάβουν έξω έναν πίνακα επιδέσμου με έναν καθρέφτη. Το έβαλε σε την πίσω, και άρχισε το στην απόμακρη σκηνή της.

Είδα: μπροστά από ένα μικρό κτήριο που συνθλίβεται μέσα από τη κατολίσθηση λάσπης, ένα μέσης ηλικίας άτομο που σέρνει έξω την τσάντα μετά από την τσάντα των σιταριών από τα απορρίματα. Κράτησε ψηλά προσεκτικά εκείνους τους λαμπρούς πυρήνες του σιταριού και του καλαμποκιού, σαν μελετούσε προσεκτικά τον τυχερό γιο που είχε επιζήσει αυτής της καταστροφής.

Είδα: τα υπολείμματα ενός απαρχαιωμένου σπιτιού, ένα ηλικιωμένο άτομο που στάθηκε σε έναν τραχύ σωρό της υλικό κατασκευής σκεπής-χλόης, που κρατά ψηλά τους δείκτες που τιμούν την μνήμη των προγόνων του. Αυτός προσεκτικά και αφοσιωμένα που αυξάνεται αυτούς τους δείκτες, σαν υποστήριζε την μακρύς-αναχωρημένους μητέρα και τον πατέρα του.

Είδα: στο υπόλοιπο μισό ενός συγκεκριμένου κτηρίου, ένα παιδί που σκάβει μέσω ενός σωρού του τούβλου. Βρήκε το σκόνη-καλυμμένο παιχνίδι panda του και το λίκνισε στα όπλα του. Ψιθύρισε σε το: «Να μην είστε φοβισμένος, όλα θα είναι λεπτά.»

Είδα: σε ένα μπάλωμα του δάσους μπαμπού, ένας νέος αγρότης που επισκευάζει το καταπληκτικό εξωτερικό του τρακτέρ του. Στο κοντινό μέλλον, θα το οδηγεί προς τα ευρέα διαστήματα πίσω από τον σε αυτήν την βλογιοκομμένη γη, θα συγκόμιζε τους καρπούς της αγροτικής εργασίας του.

Είδα: χωρίστε ήδη την πλατφόρμα πλύσης, μια γυναίκα που πλένει το πάπλωμα βαμβακιού που είχε σκάψει έξω από το σωρό ρύπου. Εκείνο το flowery πάπλωμα περιέχει τόσο πολλούς των θερμότερων και οικειότερων μνημών της.

Είδα: σε έναν μικρό φυτικό κήπο, ένα μέσης ηλικίας βοτάνισμα ζευγών. Όχι πάρα πολύ πίσω από τους ήταν ο σωρός των ερειπίων που ήταν το σπίτι τους. In the distance, dirt thrown up by the demolition process was the tragic background for their work.

I also saw an old grandmother wearing a silk bandanna on her head, carefully feeding slop she had cooked into the mouths of the piglets at her feet. Those little lives had just survived the terror of this disaster, and along with our hopes, they will grow day by day.

…
I watched until my eyes grew tired, and my camera ran low on batteries. But on the road in front of me stretched a horizon full of destroyed homes, and uncountable number of farmers labored on.

Their eyes reflected determination or sadness, but there was no sign of hopelessness.

Their cheeks were sucked in, and their sweat and muscles shone under the bright sunlight in a way that made our hearts pulse faster.

So, these were the refugees who had just met with tremendous natural disaster only ten days ago.

So, these were the people eulogized in our textbooks and television programs as being able to accept horrible suffering with patience and grace.

In the physical form of their laboring bodies, I saw and felt a force, an indomitable force pushing upwards.

There were no slogans, no bold and brave proclamations, nor any picture-perfect poses and images.

But their actions alone were sufficient evidence to the world of a tenacious people united together, as well as our unconquerable strength.

The farmers laboring on the rubble, they are China’s promise!
There are currently no comments highlighted.